🍻 Żywienie Dojelitowe W Warunkach Domowych Forum

Wyświetl pełny profil użytkownika Ewelina Cichocka. Zależy mi na holistycznym podejściu do pacjenta. Zawsze dążę do zbudowania więzi i indywidualnego spojrzenia na problem każdej z konsultowanych osób. Pracuję wyłącznie w oparciu o EBM.Pasjonuje mnie temat osi jelito-mózg-skóra, mikrobioty a także leczenie żywieniowe. Żywienie dojelitowe może również odbywać się w warunkach domowych, jeżeli stan pacjenta nie wymaga dalszej hospitalizacji. Leczenie żywieniowe prowadzone jest przez specjalistyczne poradnie, które zapewniają pacjentom kompleksową opiekę żywieniową. DOMOWE ŻYWIENIE DOJELITOWE Poradnik dla pacjentów i opiekunów I. INFORMACJE WSTĘPNE 1. Domowe żywienie dojelitowe. Jest to sposób podawania wszystkich niezbędnych do życia składników pokarmowych (takich jak białko, węglowodany, tłuszcze, witaminy, elektrolity) w odpowiednich proporcjach zależnych od zapotrzebowania pacjenta. „Żywienie dojelitowe w warunkach domowych”9. W ramach procedury pacjenci otrzymują bezpłatnie diety i sprzęt do leczenia żywieniowego, a wyspe-cjalizowany personel zajmuje się monitorowaniem i modyfikowaniem leczenia, a także leczeniem jego ewentualnych powikłań. Zgodnie z obowiązującym od 2011 roku Rozporządzeniem Śląskie: rosną nakłady na żywienie dojelitowe w warunkach domowych Eksperci: płatnik dostrzega prawidłowość, z której wynika, że niedożywiony pacjent kosztuje więcej Niedożywienie pacjentów zawsze prowadzi do większej ilości powikłań Żywienie dojelitowe w warunkach domowych (specyfika, organizacja, personel prowadzący, monitorowanie) lek. Paweł Iwanicki 09.40 – 10.00 Doustne diety przemysłowe. Diety przemysłowe dojelitowe. Sposoby podaży żywienia dojelitowego mgr Karolina Goral 10.00 – 10.20Badania pomocnicze oceniające skład ciała, wydolność, metabolizm 9.00 – 9.45 Żywienie dojelitowe: wskazania, metody, monitorowanie, powikłania - dr n. med. Tomasz Kowalczyk 9.45 - 10.30 Dostęp do przewodu pokarmowego - dr n. med. Tomasz Kowalczyk 10.30 – 11.00 Przerwa kawowa 11.00 – 11.45 Żywienie dojelitowe w warunkach domowych - dr n. med. Tomasz Kowalczyk Inny: Żywienie dojelitowe Szczegółowy opis Jest to przegląd retrospektywny mający na celu ocenę wartości odżywczej (kalorii i białka) spożycia preparatów dojelitowych udokumentowanych w dokumentacji medycznej pacjentów, którzy spożywali w domu preparaty do żywienia przez zgłębnik dojelitowy. Forum Medycyny Rodzinnej 2017, tom 11, nr 2, 54–61 3. Kłęk S., i wsp, Polskie Rekomendacje Żywienia Dojelitowego i Pozajelitowego w Onkologii — część II: żywienie drogą przewodu pokarmowego (żywienie dojelitowe), Onkol. Prak. Klin. 2013; 9, 6: 209–215 4. Jarosz M., Praktyczny Podręcznik Dietetyki, Instytut Żywności i Żywienia Wybierz jedną opcję. E-skierowanie. Posiadam 4-cyfrowy kod oraz PESEL. Skierowanie papierowe. mam je przy sobie. Jeśli pacjent nie posiada nr PESEL prosimy o kontakt telefoniczny pod numerem 800-800-860 lub przesłanie wiadomości mailowej na adres rejestracja@nutrimed.pl w celu ustalenia przebiegu rejestracji. Dobra współpraca lekarza w szpitalu z jednostką żywienia domowego umożliwia płynne przekazanie pacjenta i skuteczne kontynuowanie terapii żywieniowej. Żywienie pozajelitowe w warunkach domowych jest refundowane przez NFZ. Żywienie pozajelitowe – powikłania. Pomimo zaawanasowanej technologii oraz wysokiej standaryzacji metod leczenia podczas prowadzenia żywienia pozajelitowego mogą wystąpić rozmaite powikłania, takie jak: zespół szoku pokarmowego (tzw. refeeding syndrome); HEsggq. Ustawienia prywatnościTutaj możesz w dowolnej chwili deklarować i modyfikować ustawienia plików cookie. Bezwzględnie konieczne pliki cookie Są niezbędne w celu zapewnienia funkcjonowania witryny internetowej i nie można ich wyłączyć. Zazwyczaj są stosowane w odpowiedzi na podjęte przez użytkownika działania związane z żądaniem usług (ustawienie preferencji w zakresie prywatności użytkownika, logowanie, wypełnianie formularzy itp.). Można ustawić przeglądarkę, aby blokowała takie pliki cookie lub wyświetlała odpowiednie powiadomienia, jednak niektóre części witryny nie będą wówczas działały. Analityczne pliki cookie Umożliwiają nam liczenie odwiedzin i źródeł ruchu oraz pomiar i poprawę wydajności naszej witryny. Pokazują nam, które strony są najmniej i najbardziej popularne i w jaki sposób odwiedzający poruszają się po witrynie. Jeśli użytkownik nie zgodzi się na ich zastosowanie, nie będziemy wiedzieli, kiedy odwiedził naszą witrynę i nie będziemy w stanie monitorować jej wydajności. Personalizujące pliki cookie Służą do zwiększenia funkcjonalności witryny internetowej i personalizacji jej treści. Mogą być stosowane przez nas lub przez osoby trzecie, których usługi zostały dodane do naszych stron. Jeśli użytkownik nie zezwoli na ich zastosowanie, niektóre lub wszystkie z tych usług mogą nie działać poprawnie. Pliki cookie do targetowania Mogą zostać użyte przez naszych partnerów reklamowych poprzez naszą witrynę w celu stworzenia profilu zainteresowań użytkownika i wyświetlania mu odpowiednich reklam na innych witrynach. Nie przechowują bezpośrednio danych osobowych, lecz pozwalają na jednoznaczną identyfikację przeglądarki i urządzenia internetowego użytkownika. W razie braku zgody na ich zastosowanie reklamy prezentowane użytkownikowi będą w mniejszym stopniu dostosowane do jego zainteresowań. 07 października 2019 19:54 Odpowiednio zbilansowana dieta jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania organizmu. W przypadku niektórych jednostek chorobowych pacjenci tracą możliwość tradycyjnego przyjmowania pokarmów. W takich warunkach dochodzi do stopniowego wyniszczania organizmu z powodu niedostatecznej podaży podstawowych składników odżywczych oraz pogłębiających się niedoborów niezbędnych witamin i to jest żywienie pozajelitowe i w jaki sposób jest podawane?Żywienie pozajelitowe to inaczej żywienie parenteralne. Polega ono na dostarczaniu wszystkich niezbędnych składników odżywczych do naczynia krwionośnego. Wówczas pomija się przewód pokarmowy. Z tego powodu mieszanina musi być jałowa. Najczęściej żywienie parenteralne stosuje się w szpitalach, jednak niekiedy pacjenci mogą być żywieni w ten sposób we własnych potrzebne składniki tworzą mieszaninę, która podawana jest przez cewnik żylny wszczepiony do dużej żyły prowadzącej krew bezpośrednio do serca. Mamy wtedy do czynienia z centralnym żywieniem pozajelitowym. Obwodowe żywienie pozajelitowe różni się tym, że mieszaninę podaje się przez kaniulę wprowadzoną do cieńszej żyły farmaceuty w żywieniu pozajelitowymPreparaty do żywienia pozajelitowego wykonuje się w aptece szpitalnej. Farmaceuta szpitalny odpowiada za sporządzenie mieszaniny przeznaczonej do żywienia. Musi być ona wykonana w warunkach aseptycznych, a następnie prawidłowo oznakowana. Do jego zadań należy również zadbanie o odpowiednie przechowywanie do czasu, aż mieszanina zostanie przekazana na oddział szpitalny lub do domu sporządzaniu preparatu konieczne jest zachowanie odpowiednich procedur. Bardzo ważna jest kolejność dodawanych substancji i zastosowanie składników w odpowiednich do zastosowania żywienia pozajelitowegoWedług wytycznych Europejskiego Towarzystwa Żywienia Pozajelitowego i Dojelitowego – ESPEN żywienie pozajelitowe można zastosować, gdy żywienie dojelitowe jest niewystarczające i przewiduje się, że żywienie parenteralne może wpłynąć na stabilizację i poprawę sprawności pacjenta oraz jakości życia. Również istotna jest chęć ze strony pacjenta na stosowanie tego rodzaju odżywiania. Mogą z niego korzystać zarówno dzieci, jak i część pacjentów żywionych pozajelitowo stanowią osoby cierpiące na zespół krótkiego jelita. Do innych wskazań należą martwicze zapalenie jelit, powikłania po chemioterapii, ciężkie urazy lub oparzenia, zaburzenia motoryki jelit, choroby zapalne jelit, ostre zapalenie trzustki. W przypadku wcześniaków z niedojrzałością przewodu pokarmowego także stosuje się żywienie zawiera mieszanina przeznaczona do żywienia pozajelitowego?W skład mieszaniny wchodzą wszystkie niezbędne składniki odżywcze dostosowane do stanu pacjenta. Są to białka, tłuszcze, węglowodany, witaminy, elektrolity i pierwiastki śladowe. Mają postać prostych związków, aby mogły zostać łatwo wykorzystane przez tkanki. Należy również pamiętać o tym, że głównym składnikiem takiego preparatu jest woda. W zależności od stanu, w jakim znajduje się pacjent, do organizmu na dobę dostarcza się 0,11–0,25 g N/kg mc. oraz 25–35 kcal/kg parenteralne w domuStosowanie preparatów do żywienia pozajelitowego w domu jest możliwe u pacjentów, których stan pozwala na opuszczenie szpitala. Najpierw jednak muszą oni zostać zakwalifikowani do takiego leczenia żywieniowego. Odbywa się to w szpitalu. Następnie pacjent lub jego opiekun musi odbyć szkolenie, na którym uczy się prawidłowego wykonywania wszystkich czynności związanych z żywieniem przeznaczone do żywienia są dostarczane do pacjentów nieodpłatnie. Tak samo, jak niezbędny sprzęt i środki opatrunkowe. NFZ finansuje również opiekę lekarską oraz jednego preparatu trwa większą część doby, dlatego wygodnym rozwiązaniem jest przenośna pompa infuzyjna, dzięki której pacjent ma większą swobodę i może prowadzić prawie normalny tryb życia. Niestety, takie pompy nie są dnia codziennegoGłównym problemem osób żywionych pozajelitowo jest brak swobody ruchu. Przez kilkanaście godzin dziennie są oni podłączeni do kroplówki i nie mogą funkcjonować tak, jak osoby odżywiające się tradycyjnie. Pacjenci mają często zakłócony rytm snu. Ciężko jest wygodnie spać, mając podłączony zestaw do infuzji (czytaj więcej: Pompy infuzyjne do podawania leków – co dzięki niej zyskujemy?)Żywienie pozajelitowe utrudnia uprawianie sportów, pływanie czy podróżowanie. Wiele osób nie może również wykonywać swojej pracy. Dużym problemem jest również akceptacja tego, w jakim stanie znajduje się pacjent. Niektórzy wstydzą się tego, przez co trudniej jest im funkcjonować w aspekty produkcji leków do żywienia dojelitowego i pozajelitowego przez aptekę szpitalną. Agnieszka Zimmermann, Rafał Zimmermann, Robert Szyca. Farm Pol, pozajelitowe u dzieci. Justyna Laskowska. Farm Pol, pozajelitowe w domu. Marek Lichota. Polskie towarzystwo Żywienia Pozajelitowego, Dojelitowego i parenteralne w opiece paliatywnej w warunkach domowych. Opis przypadku. Marzena Swoboda-Dzideczek, Janusz Sznajder, Tatiana Patrycja Ciabach – studentka V roku farmacji 14 stycznia 2020 Leczenie Żywienie dojelitowe (enteralne) jest jedną z form leczenia żywieniowego. Jest to nazwa obejmująca dużą grupę metod odżywiania lub też leczenia żywieniowego drogą przewodu pokarmowego. Pokarm może być tutaj podawany różnymi sposobami i na różnych poziomach. Metoda opiera się na dostarczaniu do przewodu pokarmowego pacjenta odpowiednich substancji, takich jak: białka, węglowodany, tłuszcze, elektrolity, witaminy, pierwiastki śladowe oraz woda. Zazwyczaj do tego celu wykorzystuje się:zgłębniki – wprowadzane są do żołądka, dwunastnicy lub jelita przez nos,przetokę odżywczą – wykorzystywana jest w razie konieczności długotrwałego leczenie na przykład przez zwężenie przełyku w wyniku raka przełyku czy przez zbliznowacenia w wyniku oparzenia, przetoka taka może mieć postać:gastrostomii – czyli cewnika wprowadzonego do żołądka,mikrojejunostomii – czyli cewnika wprowadzonego do jelita dojelitowe może być przeprowadzane w specjalnych ośrodkach lub też w warunkach domowych. Żywienie dojelitowe w domu prowadzone jest przez odpowiednie ośrodki, które zapewniają osobie chorej całkowitą opiekę, zawierającą:ciągły kontakt z chorym,przygotowanie pacjenta do leczenia w warunkach domowych obejmujące przeszkolenie zarówno chorego, jak i opiekuna,odpowiedni dobór programu leczenia,program wizyt kontrolnych,dostarczanie niezbędnych preparatów, środków opatrunkowych oraz sprzętu osobie chorej do domu,w przypadku wystąpienia lub podejrzenia wystąpienia powikłań dojelitowe: wskazania i zastosowaniePrzeciwwskazania do żywienia dojelitowegoŻywienie enteralne: powikłania i objawy niepożądaneŻywienie dojelitowe: wskazania i zastosowanieŻywienie dojelitowe stosowane jest u pacjentów niedożywionych lub takich, którzy są zagrożeni niedożywieniem, lecz posiadają prawidłowo funkcjonujący układ pokarmowy. Chorzy, którzy wymagają leczenia dojelitowego, to przede wszystkim ci chorzy, którzy cierpią z powodu zaburzeń połykania lub niedrożności w górnym odcinku przewodu chorobowymi, w których wykorzystuje się żywienie dojelitowe, są głównie:choroby neurologiczne z zaburzeniami połykania, a wśród nich przede wszystkim:stany po udarze mózgu,stany po urazie ośrodkowego układu nerwowego,mózgowe porażenie dziecięce,stwardnienie rozsiane,stwardnienie zanikowe boczne,demencja – choroba Parkinsona i choroba Alzheimera,choroby nowotworowe, a wśród nich:nowotwory głowy oraz szyi,nowotwory górnego odcinka przewodu pokarmowego,nowotwory klatki piersiowej,inne choroby, a wśród nich:wyniszczenie w przebiegu nabytego upośledzenia odporności,długo trwająca śpiączka,mukowiscydoza,wady wrodzone,miopatie,miastenie,niewydolność nerek,przewlekłe zapalenie trzustki oraz następstwa leczenia ostrego zapalenia trzustki,choroby zapalne jelit, a szczególnie choroba Leśniowskiego-Crohna,mnogie obrażenia jelitowe stosuje się także przy chemioterapii czy operacjach odtwórczych okolicy do żywienia dojelitowegoGłównymi przeciwwskazaniami do żywienia dojelitowego są:niedrożność przewodu pokarmowego,brak odpowiedniej czynności jelit,zaburzenia wchłaniania jelitowego,brak dostępu do przewodu pokarmowego,biegunki,wstrząs,rozlane zapalenie otrzewnej,niedokrwienie przewodu pokarmowego,masywne krwawienie do przewodu pokarmowego,niewyrażenie zgody na leczenie tego typu przez enteralne: powikłania i objawy niepożądaneW wyniku żywienia dojelitowego powikłaniami mogącymi się pojawić są głównie:przemieszczenie zgłębnika,zatkanie zgłębnika,odleżyny błony śluzowej nosa, gardła i przełyku,niemożność usunięcia zgłębnika,biegunka,zaparcia,wymioty lub nudności,zakażenia,zapalenie skóry wokół zgłębnika,wyciek treści pokarmowej,zaburzenia metaboliczne – niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, zaburzenia rzadziej występującymi powikłaniami mogą być również:martwica przegrody nosa oraz tkanek przełyku,zapalenie zatok i ucha środkowego. Sprawdź także Termoablacja – wypalanie prądem chorych tkanekTermoablacja to metoda chirurgicznego leczenia. Stosowana jest głównie w stosunku do guzów nowotworowych pierwotnych lub … Żywienie dojelitowe – jest to tak zwane sztuczne żywienie drogą przewodu pokarmowego (żywienie enteralne, EN – enteral feeding). Preparat odżywczy (dieta przemysłowa) podawany jest zwykle z pominięciem drogi doustnej, wytworzoną sztuczną drogą (przez zgłębnik -sondę-wprowadzony przez jamę nosową lub przetokę odżywczą wykonaną na żołądku, dwunastnicy, jelicie cienkim). Jest to podaż energii, białka, elektrolitów, pierwiastków śladowych i witamin w dietach przemysłowych, podanych tym chorym, którzy nie mogą być żywieni w sposób naturalny ze względu na charakter choroby podstawowej lub wtórne do choroby podstawowej wyniszczenie. Zgłębnik dojelitowy to każdy rodzaj sondy, zgłębnika lub stomii, którego jeden koniec ma umieszczony w świetle przewodu pokarmowego, a drugi wyprowadzony na zewnątrz ciała pacjenta, umożliwia żywienie specjalistyczną dieta przemysłową. Najczęściej wykorzystywane są następujące dostępy: zgłębnik nosowo-żołądkowy lub nosowo-jelitowy (w przypadku krótkotrwałego żywienia dojelitowego – do kilku tygodni), gastrostomia odżywcza (najczęściej wytwarzana metodą endoskopową – tzw PEG lub rzadziej metodą klasyczną) – dostęp do żołądka przy przewidywanym dłuższym okresie leczenia żywieniowego, mikrojejunostomia odżywcza, jejunostomia odżywcza – dostęp do jelita cienkiego. Żywienie enteralne (dojelitowe) powinno być́ prowadzone przy użyciu diety przemysłowej, odpowiedniej do stanu chorego, jego wymagań́ metabolicznych i rodzaju sztucznego dostępu do żywienia. Zwykle lekarz z szeregu dostępnych na rynku diet przemysłowych (standardowe, wzbogacane w błonnik, peptydowe, bogatobiałkowe, specjalne) wybiera preparat najlepszy dla chorego. Dieta taka ma wiele zalet i przewag nad dietą zmiksowaną: znany skład, jałowość́, wysoka jakość́, łatwość́ dawkowania, małe ryzyko uczuleń́ i nietolerancji pokarmowych. Żywienie dojelitowe jest wskazane u chorych, którzy nie mogą w wystarczającym zakresie odżywiać się drogą doustną, możliwe jest natomiast wykorzystanie dalszych odcinków przewodu pokarmowego, gdy nie ma przeciwwskazań do założenia zgłębnika. Najczęstsze wskazania do żywienia enteralnego to: neurogenne zaburzenia połykania (np. po udarze, w chorobie Parkinsona, guzach mózgu), niedrożność górnego odcinka przewodu pokarmowego, gdy możliwe jest uzyskanie dostępu do sprawnego odcinka przewodu pokarmowego (guzy twarzoczaszki, przełyku lub żołądka), chorzy nieprzytomni (śpiączki niemetaboliczne), popromienne uszkodzenie śluzówek górnej części przewodu pokarmowego, ostre zapalenie trzustki, mukowiscydoza, nieswoiste zapalenia jelit zwłaszcza choroba Leśniowskiego-Crohna, przygotowanie do operacji, leczenie powikłań chirurgicznych, otępienie starcze, stany wegetatywne, zaawansowane nowotwory. Wśród przeciwskazań do tej metody leczenia występują między innymi ciężkie zaburzenia metaboliczne, niedrożność przewodu pokarmowego poniżej miejsca podawania diety, uporczywe i masywne biegunki, wstrząs, ciężka niewydolność lub brak przewodu pokarmowego, możliwość żywienia drogą naturalną, stan agonalny, brak zgody chorego. Pacjent do żywienia dojelitowego, podobnie jak do żywienia pozajelitowego powinien być właściwie przygotowany z uwzględnieniem wyrównania zaburzeń gospodarki kwasowo-zasadowej i elektrolitowej. Właściwe przygotowanie chorego minimalizuje ilość groźnych powikłań, w tym powikłań metabolicznych. Wskazania do domowego żywienia dojelitowego: takie same jak wskazania do EN, jednak czas wymaganego leczenia jest długi, a stan chorego pozwala na wypisanie do domu i prowadzenia leczenia żywieniowego w warunkach domowych. Na czym polega żywienie dojelitowe przez specjalny dostęp do przewodu pokarmowego? Kiedy się je stosuje? W jakich sytuacjach najczęściej zachodzi konieczność jego wdrożenia? Jak przełamać obawy związane z tą metodą żywienia? W nawiązaniu do obchodzonego 15 października Światowego Dnia Żywienia Dojelitowego i Pozajelitowego, eksperci różnych specjalności oraz pacjent, objęty opieką poradni żywienia dojelitowego w warunkach domowych, dzielą się swoimi doświadczeniami związanymi ze stosowaniem żywienia dojelitowego. Lekarze podkreślają, że chociaż dla niektórych osób ten temat może być trudny, nie warto zwlekać z decyzją o wdrożeniu leczenia żywieniowego. Pacjenci często obawiają się stygmatyzacji i obniżenia jakości życia. Niekiedy pojawia się lęk („czy ze mą jest już tak źle, że nie mogę normalnie jeść?”), który wpływa na silną motywację, żeby starać się jeść, byleby tylko nie być żywionym „przez rurkę”. Tymczasem żywienie dojelitowe wprowadza się właśnie po to, by poprawić stan zdrowia i jakość życia chorego, wspierając jednocześnie opiekuna w codziennych obowiązkach. Budowanie świadomości w tym zakresie to jeden z głównych celów kampanii edukacyjnej „Żywienie medyczne – Twoje posiłki w walce z chorobą” prowadzonej przez Fundację Nutricia. Żywienie dojelitowe – na czym polega? Perspektywa onkologa Dr n. med. Paweł Kabata, chirurg-onkolog, zajmujący się także pacjentami żywionymi dojelitowo: Żywienie dojelitowe poprzez specjalny dostęp bezpośrednio do żołądka lub jelita przeznaczone jest dla pacjentów, którzy z różnych przyczyn nie mogą odżywiać się doustnie lub tego typu żywienie nie jest wystarczające, czyli nie pokrywa zapotrzebowania organizmu na energię i składniki odżywcze. W zdecydowanej większości z żywienia dojelitowego korzystają pacjenci neurologiczni, w tym osoby, które przeszły udar mózgu oraz pacjenci onkologiczni. Tą metodą żywieni są zarówno dorośli, jak i dzieci, osoby w szpitalach, w domach, także te aktywne zawodowo. Musimy zdawać sobie sprawę z tego, że lekarz decyduje o włączeniu żywienia dojelitowego wtedy, kiedy jest ono naprawdę niezbędne. Oznacza to przeważnie, że nie ma innego sposobu na prawidłowe odżywienie organizmu lub inne metody są nieefektywne. Mówiąc wprost – żywienie dojelitowe zwykle nie jest opcją, a koniecznością. Dlatego tak ważne jest, żeby pacjenci i ich bliscy nie zwlekali z podjęciem decyzji, ponieważ każdy kolejny dzień zwiększa niedobory białkowo-energetyczne, tym samym ryzyko niedożywienia, a co za tym idzie – komplikacji w leczeniu. Codzienność z żywieniem dojelitowym. Perspektywa pacjenta Jacek Janiel, 24-letni pacjent, od półtora roku żywiony dojelitowo: W wieku 4 lat zdiagnozowano u mnie mukowiscydozę. Przez te wszystkie lata nauczyłem się żyć z tą chorobą. W zeszłym roku jednak choroba się nasiliła. Zaczęły pojawiać się częstsze infekcje, w związku z którymi mój stan znacznie się pogorszył, masa ciała bardzo niebezpiecznie spadła. Dotąd byłem aktywny, uprawiałem sporty drużynowe, a nagle zacząłem szybko się męczyć, nie miałem na nic siły. Moje najbliższe otoczenie – lekarze, a za nimi rodzina i przyjaciele, od razu przekonywali, że jedynym wyjściem, aby mój organizm nabrał sił niezbędnych do walki z chorobą i prowadzenia niezależnego życia, jest wdrożenie żywienia dojelitowego. Ciężko było mi podjąć decyzję. Bałem się, że „rurka w brzuchu” będzie mi przeszkadzać w prowadzeniu normalnego życia, że będę się wstydził rozebrać na plaży, nie będę mógł robić rzeczy, które robiłem przed zaostrzeniem choroby. Wahałem się długo, a mój stan stale się pogarszał. Decyzja, jaką w końcu podjąłem, diametralnie wpłynęła na moje życie, podwyższając jego komfort. Żywienie dojelitowe w domu. Perspektywa pielęgniarki Honorata Kołodziejczyk, pielęgniarka koordynująca z poradni żywieniowej Nutrimed: Jeśli pacjent wymaga długotrwałego żywienia przez założony dostęp, procedura żywienia dojelitowego powinna być kontynuowana w domu pacjenta po wypisaniu go ze szpitala. W Polsce jest ona finansowana ze środków NFZ, co w praktyce dla pacjenta i jego rodziny oznacza, że nie ponoszą kosztów z tym związanych. Żywienie dojelitowe w warunkach domowych to usługa kompleksowa, która obejmuje stałe konsultacje zespołu lekarsko-pielęgniarskiego, sprzęt, specjalistyczne diety oraz badania laboratoryjne. Z doświadczenia pracy z pacjentami i ich bliskimi w ich domach wiem, że podjęcie decyzji o wdrożeniu żywienia dojelitowego zaleconego przez lekarza, bywa często odkładane w czasie. Strach to nasz podstawowy hamulec, który powoli ustępuje, gdy zdobywamy potrzebne informacje. Kolejny etap, czyli moment powrotu do domu, wiąże się z nowymi obawami „czy dam radę zająć się tym samodzielnie?”. Chcę uspokoić wszystkich opiekunów chorych zakwalifikowanych do leczenia żywieniowego w domu. Każdy z nich przejdzie szkolenie, które jest prowadzone przez pielęgniarkę. Podczas szkolenia przekazywana jest praktyczna wiedza na temat posługiwania się sprzętem do żywienia dojelitowego, podaży oraz zasad przechowywania diet i sprzętu. Instruujemy też jak reagować w określonych sytuacjach. To czas, gdy opiekun może zapytać o wszystkie niepokojące go kwestie i rozwiać wątpliwości związane z żywieniem dojelitowym. Większość poradni żywieniowych, które świadczą opiekę nad pacjentem żywionym dojelitowo w domu, umożliwia całodobowy kontakt telefoniczny, na wypadek potrzeby nagłej konsultacji. Pacjent i jego opiekun nie są pozostawieni bez wsparcia. Bariera psychiczna. Perspektywa psychoonkologa Adrianna Sobol, psychoonkolog z Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego: To, co nieznane, budzi niepokój. Pacjenci i opiekunowie często zwlekają z rozpoczęciem żywienia dojelitowego właśnie ze względu na obawy, że ich życie całkowicie się zmieni i to na gorsze. Dlatego kluczem jest właściwe wyjaśnienie, na czym polega żywienie dojelitowe już w momencie pierwszego kontaktu z tym pojęciem, by pacjent i jego bliscy dostrzegli jego korzyści, zarówno te związane ze stanem zdrowia, jak i jakością życia. Problemy towarzyszące chorym i opiekunom rozpoczynającym żywienie dojelitowe mogą dotyczyć lęku przed nową sytuacją, obaw przed prawidłowym wykonaniem procedury żywieniowej, a także strachem przed wyrządzeniem krzywdy podopiecznemu. To naturalna reakcja. Ważne jest, by dać sobie szansę na zrozumienie całego procesu. Odpowiednio prowadzone żywienie dojelitowe może pomóc w redukcji stresu i zmartwień związanych z brakiem możliwości przyjmowania posiłków doustnie i koniecznością a jednocześnie brakiem możliwości zaspokojenia codziennych potrzeb żywieniowych. Więcej informacji na temat żywienia dojelitowego można znaleźć na stronie

żywienie dojelitowe w warunkach domowych forum