🐍 Kilka Funkcji Jeżeli W Jednej Komórce

Funkcja zwróci nam dwie wartości ale nie w jednej komórce, wynik zostanie rozlany na komórkę poniżej jak pokazano na rys. nr 5. Rys. nr 5 – rozlanie wyników funkcji INDEKS Excela klasyczny (zanim zostaną wprowadzone udoskonalenia) nie radzi sobie z tą funkcjonalnością. A ta formuła może znaleźć tylko komórki zawierające tylko określony tekst lub wartość. (2) Jeśli chcesz podświetlić wiersze, jeśli komórki są puste, wprowadź = $ B2 = „” w kroku 3- (2). (3) Jeśli chcesz podświetlić wiersze, jeśli komórki zaczynają się od określonego tekstu, musisz wprowadzić = LEWO ($ B2,5) = "Apple W podobny sposób możesz użyć funkcji SUMA.JEŻELI programu Excel do zsumowania wartości w podanym zakresie dat. Na przykład poniższa formuła SUMA.WARUNKÓW dodaje wartości w komórkach C2: C9, jeśli data w kolumnie B przypada między 1 października 2014 r. A 31 października 2014 r. Włącznie. =SUMIFS (C2:C9, B2:B9, ">=10/1/2014 W tym poście omówimy działanie funkcji ZASTĄP, polegającej na zmienianiu/zastępowaniu lub usuwaniu fragmentów tekstu z komórek. Działanie tej funkcji omówimy na przykładowych danych z rysunku nr 1. rys. nr 1 — Przykładowe dane. W poradzie 339 omawialiśmy funkcję PODSTAW. Funkcja ZASTĄP ma podobne działanie, ale działa na Podzielenie danych na wiersze. Przechodzimy do sedna tematu. Klikamy prawym przyciskiem myszy na kolumnie ID produktów i wybieramy opcję Podziel kolumny, a następnie według ogranicznika. Możem też zaznaczyć kolumnę i użyć przycisku na karcie Narzędzia główne. Po otwarciu okna do dzielenia kolumny pokazuje nam się kilka opcji. Powyższa formuła działa w ten sam sposób, z niewielką zmianą. użyliśmy formuły JEŻELI w funkcji UNIKATOWE, aby w przypadku powtórzeń w wyniku formuły JEŻELI funkcja UNIKATOWA usunęłaby ją. Kliknij tutaj, aby pobrać przykładowy plik. Wyszukaj i zwróć wiele wartości w jednej komórce (przy użyciu VBA) Drugim sposobem jest użycie skrótu klawiszowego Alt + Ctrl + H. rys. nr 11 — polecenie Link w podręcznym menu. Otworzy nam się okno Wstawianie hiperłącza, w którym w miejscu Adres wpisujemy nasz link (rys. nr 12) Nie wpisujemy żadnego Tekstu do wyświetlenia, bo nam wyświetlać się będzie obraz. W tym celu zaznacz pustą komórkę, wpisz pojedynczy cudzysłów ('), a następnie wprowadź liczbę. W komórce są wyświetlane wszystkie cyfry. Formatowanie komórek. Aby uniknąć konieczności wpisywania cudzysłowu w każdej komórce, na które ma to wpływ, można sformatować komórki jako tekst przed wprowadzeniem jakichkolwiek danych. Zwykle, gdy używasz funkcji CONCATENATE do łączenia kilku wartości komórek, zawartość zostanie połączona bez spacji. Ale czasami chcesz dodać spacje, aby oddzielić zawartość po konkatenacji. W takim przypadku, jak można połączyć wiele komórek w jedną komórkę i dodać spacje między wartościami w programie Excel? Przykład działania programu Excel: Zamiast używać jawnych odwołań do komórek. program Excel korzysta z nazw tabel i kolumn. =SUMA (C2:C7) = SUMA (SprzWDz [Kwota sprzedaży]) Kombinacje nazw tabel i kolumn są nazywane odwołaniami strukturalnymi. Nazwy w odwołaniach strukturalnych są dostosowywane za każdym razem, gdy dane są W takich przypadkach zamiast funkcji „i” rozwiń ilość argumentów z wykorzystaniem funkcji „lub”. Powiedzmy, że chcesz, aby funkcja „jeżeli” zwracało jednostkę, gdy wartość w komórce A1 jest większa od wartości w komórce A5, albo wartość B1 pokrywa się z wartością B3, albo wartość A4 jest liczbą ujemną. Bierzmy się do pracy. Jak zapewne się domyślasz, wykorzystamy tutaj formułę WYSZUKAJ.PIONOWO ( VLOOKUP ). =WYSZUKAJ.PIONOWO ( czego_szukasz ; gdzie_szukasz ; pozycja ; dokładność ) pozycja (pozycja w szukanej tabeli): 2 (bo najpierw jest nazwa artykułu a później, w drugiej kolumnie naszej tabeli jest szukana przez nas cena F9Whum7. Źródło obrazu: Pixland/Pixland/Getty Images Microsoft Excel 2007 może być używany do różnych funkcji. Wiele osób użyje go jako sposobu obliczania wartości na podstawie różnych wartości wstawionych do komórek, podczas gdy inne będą używać go jako ustrukturyzowanego sposobu przechowywania danych. Jeśli jesteś jednym z tych ostatnich typów użytkowników, być może napotkałeś sytuację, w której musiałeś przechowywać hiperłącza w wiadomościach e-mail w arkuszu kalkulacyjnym. Podczas gdy wiele osób będzie musiało umieścić tylko jedno hiperłącze w każdej komórce, inne mogą wymagać więcej. Na szczęście, korzystając z funkcji dostępnych w Excelu, można to łatwo osiągnąć. Krok 1 Uruchom aplikację Microsoft Excel 2003. Krok 2 Utwórz nowy arkusz kalkulacyjny lub otwórz istniejący arkusz, w którym chcesz dodać hiperłącza do wiadomości e-mail. Krok 3 Skonfiguruj żądaną komórkę do rozmiaru, który z łatwością pomieści dwa wiersze tekstu. Można to zrobić, klikając bok nagłówka wiersza lub kolumny, który chcesz rozwinąć, i przeciągając go w kierunku rozwinięcia. Na przykład, jeśli chcesz dostosować komórkę B2, kliknij prawą krawędź nagłówka kolumny B i przeciągnij ją w prawo. Rzeczywista szerokość będzie zależeć od długości adresu e-mail. Następnie kliknij dolną granicę nagłówka wiersza 2 i przeciągnij ją w dół. Wysokość 50 powinna z łatwością pomieścić dwa rzędy tekstu. Krok 4 Kliknij opcję „Widok” u góry ekranu. Krok 5 Wybierz opcję „Paski narzędzi”, a następnie opcję „Rysowanie”. Krok 6 Wybierz pole tekstowe z dolnego paska narzędzi. Krok 7 Kliknij swoją komórkę i skonfiguruj kształt. Krok 8 Wpisz adres e-mail w polu tekstowym. Krok 9 Powtórz kroki 7 i 8 dla drugiego pola tekstowego, upewniając się, że pola nie nakładają się. Twoje hiperłącza e-mail pojawią się automatycznie. Krok 1 Uruchom aplikację Microsoft Excel 2007. Krok 2 Utwórz nowy arkusz kalkulacyjny lub otwórz istniejący arkusz, w którym chcesz dodać hiperłącza do wiadomości e-mail. Krok 3 Skonfiguruj żądaną komórkę do rozmiaru, który z łatwością pomieści dwa wiersze tekstu. Można to zrobić, klikając bok nagłówka wiersza lub kolumny, który chcesz rozwinąć, i przeciągając go w kierunku rozwinięcia. Na przykład, jeśli chcesz dostosować komórkę B2, kliknij prawą krawędź nagłówka kolumny B i przeciągnij ją w prawo. Rzeczywista szerokość będzie zależeć od długości adresu e-mail. Następnie kliknij dolną granicę nagłówka wiersza 2 i przeciągnij ją w dół. Wysokość 50 powinna z łatwością pomieścić dwa rzędy tekstu. Krok 4 Wybierz zakładkę „Wstaw”, a następnie kliknij opcję „Pole tekstowe”. Skonfiguruj kształty pól w komórce tak, aby się nie nakładały. Krok 5 Zaznacz każdy adres e-mail, a następnie kliknij go prawym przyciskiem myszy i wybierz „Hiperlink”. Kliknij opcję „adres e-mail” w lewym dolnym rogu i wpisz adres e-mail. Wskazówka Ta metoda może służyć do wstawiania więcej niż dwóch hiperłączy e-mail w jednej komórce. Pamiętaj, że kliknięcie łącza otworzy nową wiadomość w domyślnej aplikacji pocztowej. Funkcja i inne funkcje wyszukujące na chwilę obecną potrafią znaleźć jedynie pierwsze wystąpienie szukanej wartości. Jeśli w przeszukiwanej liście szukana wartość występuje wielokrotnie to fantastycznie byłoby aby funkcje wyszukujące wyświetliły wszystkie znalezione wyniki. Na chwilę obecną niestety nie ma wbudowanej funkcji wyszukującej w Excelu która potrafiłaby to zrobić ale w najnowszej wersji Excela to zadanie jest bardzo uproszczone za sprawą funkcji Jest ona w stanie połączyć ze sobą wiele z zaznaczonego zakresu lub tablicy. W tym odcinku zobaczysz jak wyszukać wszystkie wystąpienia szukanej wartości i wyświetlić wiele znalezionych wyników w jednej komórce. Użyta/e funkcja/e: JEŻELI Pobierz plik do filmu: Nazwa pliku: excel-729 – Wyszukiwanie – wiele wyników w jednej komórce Tutorial pokazuje, jak porównywać ciągi tekstowe w Excelu dla rozróżniania wielkości liter i dokładnego dopasowania. Poznasz kilka formuł do porównywania dwóch komórek według ich wartości, długości ciągu lub liczby wystąpień określonego znaku, a także dowiesz się, jak porównywać wiele komórek. Gdy używasz Excela do analizy danych, dokładność jest najważniejsza. Błędne informacje prowadzą do niedotrzymania terminów, błędnej oceny trendów, błędnych decyzji i utraty przychodów. Pomimo że formuły Excela są zawsze idealnie prawdziwe, ich wyniki mogą być błędne, ponieważ do systemu przedostały się błędne dane. W takim przypadku jedynym środkiem zaradczym jest sprawdzenie danych pod kątem dokładności. Ręczne porównanie dwóch komórek to nic trudnego, ale dostrzeżenie różnic między setkami i tysiącami ciągów tekstowych jest prawie niemożliwe. Z tego poradnika dowiesz się, jak zautomatyzować żmudne i podatne na błędy zadanie porównywania komórek oraz jakich formuł najlepiej użyć w każdym konkretnym przypadku. Jak porównać 2 komórki w Excelu Jak porównać wiele komórek Porównanie zakresu komórek z komórką przykładową Porównanie komórek według długości ciągu Porównanie ciągów według wystąpień określonego znaku Jak porównać dwie komórki w ExceluFormuła niewrażliwa na wielkość liter do porównania 2 komórek Formuła wrażliwa na wielkość liter do porównania ciągów w ExceluJak porównać wiele komórek w ExceluFormuła niewrażliwa na wielkość liter do porównywania więcej niż 2 komórekWrażliwa na wielkość liter formuła do porównywania tekstu w kilku komórkachPorównanie zakresu komórek z komórką przykładowąFormuła niewrażliwa na wielkość liter do porównywania komórek z przykładowym tekstemWrażliwa na wielkość liter formuła do porównywania ciągów znaków z przykładowym tekstemJak porównać dwie komórki według długości ciąguCompare two cells by occurrences of a specific characterMoże Cię również zainteresować Są dwa różne sposoby porównywania ciągów w Excelu, w zależności od tego, czy chcesz porównywać wielkość liter, czy też też nie uwzględniasz wielkości liter. Formuła niewrażliwa na wielkość liter do porównania 2 komórek Aby porównać dwie komórki w Excelu, ignorując wielkość liter, należy użyć prostej formuły, takiej jak ta: =A1=B1 Gdzie A1 i B1 są komórkami, które porównujesz. Wynikiem formuły są wartości logiczne TRUE i FALSE. Jeśli chcesz wypisać własne teksty dla dopasowań i różnic, umieść powyższe stwierdzenie w teście logicznym funkcji JEŻELI. Na przykład: =IF(A1=B1, "Equal", "Not equal") Jak widać na poniższym zrzucie ekranu, obie formuły równie dobrze porównują ciągi tekstowe, daty i liczby: Formuła wrażliwa na wielkość liter do porównania ciągów w Excelu W niektórych sytuacjach ważne może być nie tylko porównanie tekstu w dwóch komórkach, ale także porównanie wielkości liter. Porównywanie tekstu z uwzględnieniem wielkości liter można przeprowadzić za pomocą funkcji EXACT programu Excel: EXACT (tekst1, tekst2) Tekst1 i tekst2 to dwie porównywane komórki. Zakładając, że twoje ciągi znajdują się w komórkach A2 i B2, formuła wygląda następująco: =EXACT(A2, B2) Jako wynik otrzymasz TRUE dla ciągów tekstowych pasujących dokładnie z uwzględnieniem wielkości liter każdego znaku, FALSE w przeciwnym razie. Jeśli chcesz, aby funkcja EXACT dawała inne wyniki, umieść ją w formule JEŻELI i wpisz własny tekst dla argumentów wartość_jeżeli_true i wartość_jeżeli_false: =IF(EXACT(A2 ,B2), "Exactly equal", "Not equal") Następujący zrzut ekranu przedstawia wyniki porównania łańcuchów z uwzględnieniem wielkości liter w programie Excel: Jak porównać wiele komórek w Excelu Aby porównać więcej niż 2 komórki w wierszu, należy użyć formuł omówionych w powyższych przykładach w połączeniu z operatorem AND. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje. Formuła niewrażliwa na wielkość liter do porównywania więcej niż 2 komórek W zależności od sposobu wyświetlania wyników należy użyć jednej z następujących formuł: =AND(A2=B2, A2=C2) lub =IF(AND(A2=B2, A2=C2), "Equal", "Not equal") Formuła ORAZ zwraca wartość TRUE, jeśli wszystkie komórki zawierają tę samą wartość, a wartość FALSE, jeśli jakakolwiek wartość jest inna. Formuła JEŻELI wyprowadza etykiety, które w niej wpisujemy, w tym przykładzie „Równe” i „Nie równe”. Jak pokazano na poniższym zrzucie ekranu, formuła działa doskonale z dowolnymi typami danych – tekstem, datami i wartościami liczbowymi: Wrażliwa na wielkość liter formuła do porównywania tekstu w kilku komórkach Aby porównać ze sobą wiele ciągów znaków w celu sprawdzenia, czy dokładnie do siebie pasują, należy użyć następujących formuł: =AND(EXACT(A2,B2), EXACT(A2, C2)) Or =IF(AND(EXACT(A2,B2), EXACT(A2, C2)),"Exactly equal", "Not equal") Tak jak w poprzednim przykładzie, pierwsza formuła dostarcza wartości TRUE i FALSE, natomiast druga wyświetla własne teksty w poszukiwaniu dopasowań i różnic: Porównanie zakresu komórek z komórką przykładową Następujące przykłady pokazują, jak można sprawdzić, czy wszystkie komórki w danym zakresie zawierają taki sam tekst jak w komórce przykładowej. Formuła niewrażliwa na wielkość liter do porównywania komórek z przykładowym tekstem Jeśli wielkość liter nie ma znaczenia, możesz użyć następującej formuły do porównania komórek z próbką: ROWS(zakres)*COLUMNS(zakres)=COUNTIF(zakres, przykładowa komórka) W teście logicznym funkcji JEŻELI porównujesz dwie liczby: całkowitą liczbę komórek w podanym zakresie (liczba wierszy pomnożona przez liczbę kolumn) oraz liczbę komórek zawierających taką samą wartość jak w przykładowej komórce (zwróconą przez funkcję COUNTIF). Zakładając, że przykładowy tekst znajduje się w komórce C2, a porównywane ciągi znajdują się w zakresie A2:B6, formuła wygląda następująco: =ROWS(A2:B6)*COLUMNS(A2:B6)=COUNTIF(A2:B6,C2) Aby wyniki były bardziej przyjazne dla użytkownika, tj. zamiast TRUE i FALSE, użyć funkcji JEŻELI, tak jak w poprzednich przykładach: =IF(ROWS(A2:B6)*COLUMNS(A2:B6)=COUNTIF(A2:B6,C2),"All match", "Not all match") Jak widać na powyższym zrzucie ekranu, formuła doskonale radzi sobie z zakresem ciągów tekstowych, ale może być również użyta do porównywania liczb i dat. Wrażliwa na wielkość liter formuła do porównywania ciągów znaków z przykładowym tekstem Jeśli wielkość liter robi różnicę, można porównywać ciągi znaków z przykładowym tekstem za pomocą następujących formuł tablicowych. IF(ROWS(zakres)*COLUMNS(zakres)=SUM(–EXACT(sample_cell, zakres)), „text_if_match”, „text_if_not match”) Z zakresem źródłowym znajdującym się w A2:B6, a przykładowy tekst w C2, formuła przybiera następujący kształt: =IF(ROWS(A2:B6)*COLUMNS(A2:B6)=SUM(--EXACT(C2, A2:B6)), "All match", "Not all match") W przeciwieństwie do zwykłych formuł Excela, formuły tablicowe uzupełnia się, naciskając kombinację klawiszy Ctrl + Shift + Enter. Jeśli zostanie wprowadzona poprawnie, Excel zamyka formułę tablicową w nawiasach klamrowych {curly braces}, jak pokazano na zrzucie ekranu: Jak porównać dwie komórki według długości ciągu Czasami możesz chcieć sprawdzić, czy ciągi tekstowe w każdym wierszu zawierają równą liczbę znaków. Formuła do tego zadania jest bardzo prosta. Najpierw za pomocą funkcji LEN otrzymujemy długość łańcucha w dwóch komórkach, a następnie porównujemy te liczby. Przy założeniu, że porównywane ciągi znajdują się w komórkach A2 i B2, użyj jednej z poniższych formuł: =LEN(A2)=LEN(B2) Or =IF(LEN(A2)=LEN(B2), "Equal", "Not equal") Jak już wiesz, pierwsza formuła zwraca wartości logiczne TRUE lub FALSE, natomiast druga formuła wyprowadza własne wyniki: Jak pokazano na powyższym zrzucie ekranu, formuły działają zarówno dla ciągów tekstowych, jak i liczb. Wskazówka. Jeśli dwa pozornie równe ciągi zwracają różne długości, najprawdopodobniej problem tkwi w wiodących lub powracających spacjach w jednej lub obu komórkach. W takim przypadku należy usunąć dodatkowe spacje za pomocą funkcji TRIM. Szczegółowe wyjaśnienie i przykłady formuł można znaleźć tutaj: How to trim spaces in Excel. Compare two cells by occurrences of a specific character To już ostatni przykład w naszym samouczku Excel Compare Strings, a pokazuje on rozwiązanie dość specyficznego zadania. Załóżmy, że masz 2 kolumny ciągów tekstowych, które zawierają ważny dla Ciebie znak. Twoim celem jest sprawdzenie, czy dwie komórki w każdym wierszu zawierają taką samą liczbę wystąpień danego znaku. Aby wszystko było bardziej zrozumiałe, rozważ następujący przykład. Załóżmy, że masz dwie listy zamówień wysłanych (kolumna B) i otrzymanych (kolumna C). Każdy wiersz zawiera zamówienia dla konkretnego elementu, którego unikalny identyfikator jest zawarty we wszystkich identyfikatorach zamówień i jest wymieniony w tym samym wierszu w kolumnie A (proszę zobaczyć zrzut ekranu poniżej). Chcesz się upewnić, że każdy wiersz zawiera równą liczbę wysłanych i otrzymanych pozycji o tym konkretnym identyfikatorze. Aby rozwiązać ten problem, napisz formułę z następującą logiką. Po pierwsze, zastąp unikalny identyfikator niczym za pomocą funkcji SUBSTITUTE: SUBSTITUTE(A1, character_to_count,"") Następnie oblicz, ile razy unikalny identyfikator pojawia się w każdej komórce. W tym celu należy uzyskać długość łańcucha bez unikalnego identyfikatora i odjąć ją od całkowitej długości łańcucha. Tę część należy zapisać dla komórki 1 i komórki 2 osobno, na przykład: LEN(cell 1) - LEN(SUBSTITUTE(cell 1, character_to_count, ""))iLEN(cell 2) - LEN(SUBSTITUTE(cell 2, character_to_count, "")) Na koniec porównujemy te 2 liczby, umieszczając znak równości (=) między powyższymi częściami. LEN(komórka 1) – LEN(SUBSTITUTE(komórka 1, character_to_count, „”))=LEN(komórka 2) – LEN(SUBSTITUTE(komórka 2, character_to_count, „”)) W naszym przykładzie unikalny identyfikator znajduje się w komórce A2, a ciągi znaków do porównania w komórkach B2 i C2. Zatem pełna formuła wygląda następująco: =LEN(B2)-LEN(SUBSTITUTE(B2,$A2,""))=LEN(C2)-LEN(SUBSTITUTE(C2,$A2,"")) Formuła zwraca TRUE, jeśli komórki B2 i C2 zawierają taką samą liczbę wystąpień znaku w A2, FALSE w przeciwnym razie. Aby wyniki były bardziej znaczące dla Twoich użytkowników, możesz osadzić formułę w funkcji JEŻELI: =IF(LEN(B2)-LEN(SUBSTITUTE(B2, $A2,""))=LEN(C2)-LEN(SUBSTITUTE(C2, $A2,"")), "Equal", "Not equal") Jak widać na powyższym zrzucie ekranu, formuła działa doskonale pomimo kilku dodatkowych komplikacji: Znak do policzenia (unikalny identyfikator) może pojawić się w dowolnym miejscu ciągu tekstowego. Ciągi zawierają zmienną liczbę znaków i różne separatory, takie jak średnik, przecinek czy spacja. Tak właśnie porównuje się ciągi w Excelu. Aby przyjrzeć się bliżej formułom omawianym w tym tutorialu, zapraszam do pobrania arkusza Excel Compare Strings Worksheet. Dziękuję za przeczytanie i mam nadzieję, że zobaczymy się na naszym blogu w przyszłym tygodniu. Może Cię również zainteresować Porównanie dwóch kolumn w Excelu w celu uzyskania dopasowań i różnic Jak porównać dwa arkusze Excela w celu uzyskania różnic Jak używać operatora logicznego do porównywania liczb 4 sposoby na zrobienie vlookup z uwzględnieniem wielkości liter w Excelu . Funkcje Podstawy Przykłady opisane w tej lekcji dostępne są w arkuszu Excela: Funkcje tylko ich samodzielne przerobienie daje gwarancję zapamiętania tej lekcji Przykłady dla wszystkich lekcji szkolenia Excel 2007: Cwiczenia Excel Funkcje w Excelu uruchamiamy klikając na ikonę . Istnieje kilka sposobów, aby znaleźć interesującą nas funkcje, w oknie ‘Wyszukaj funkcję’ możemy wpisać nazwę funkcji (jeśli ją znamy) lub jednym słowem, to co funkcja powinna robić. Możemy też wybrać kategorię, w której może znajdować się interesująca nas funkcja, np. Finansowe lub Matematyczne. Klikając na nazwę funkcji w oknie ‘Wybierz funkcję:’ pod listą nazw widzimy opis funkcji. W wielu przypadkach opis ten pozwala zrozumieć, do czego służy dana funkcja. Po wybraniu funkcji, (w poniższym przykładzie SUMA), wyświetlane jest okno ‘Argumenty funkcji’, po wprowadzeniu adresów komórek do pierwszego z okienek, poniżej zostanie wyświetlony aktualny wynik funkcji (o ile jest możliwe jego obliczenie), pod nim znany już nam opis funkcji, a jeszcze poniżej opis argumentu, który można wprowadzić do pola ‘Liczba1’ i tego co funkcja z nimi zrobi. Opisy najczęściej używanych funkcji Poniżej przedstawiam opisy często używanych funkcji z przykładami użycia zaczerpniętymi z doświadczeń w korporacjach. Lista opisanych funkcji oczywiście nie wyczerpuje wszystkich możliwości Excela, ale tak jak wspominałem wcześniej, dla większości funkcji sposób ich działania można zrozumieć z opisów zawartych w Excelu. Funkcje bardziej skomplikowane zostały omówione w lekcjach: ‘Funkcje dla Zaawansowanych’ i ‘Funkcje Tablicowe’. SUMA (Arkusz: ‘SUMA’) Prawdopodobnie najczęściej używana funkcja Excela, oraz najprostszą w użyciu. Można jej używać na kilka sposobów, najbezpieczniejszym będzie zaznaczenie całego obszaru, który chcemy zsumować wraz z komórką poniżej lub po prawej, gdzie ma znaleźć się suma i kliknięcie symbolu sumy na pasku ikon lub wciśnięcie kombinacji klawiczy Alt+=. Drugim sposobem jest ustawienie jako aktywnej komórki, tej w której ma znaleźć się suma i pozwolenie Excelowi domyślić się jaki obszar ma zsumować, zawsze należy sprawdzić czy program zaproponował właściwy zakres i wcisnąć enter. UWAGA: Nawet w przypadku tak prostej funkcji bardzo wielu użytkownikom Excela zdarzają się błędy, najpopularniejsze z nich polegają na ustawieniu aktywnej komórki na końcu sumowanych liczb i wciśnięciu ikony ‘Autosumowania’, po zasugerowaniu przez Excela zakresu, użytkownicy, bez spojrzenia co zostanie zsumowane, wciskają enter i zakres sumy jest niewłaściwy. Dzieje się tak najczęściej w 2 przypadkach: - kiedy brak jest jednej z danych Excel zatrzyma się przy pierwszej pustej komórce. - gdy w nagłówku kolumny znajduje się liczba np. rok także on zostanie zsumowany. Znacznie więcej możliwości daje funkcja opisane w dalszej części tej lekcji. ŚREDNIA (Arkusz: ‘ŚREDNIA’) Funkcja oblicza średnią dla wprowadzonych liczb, bądź zakresów. UWAGA: Funkcja ta podobnie jak wszystkie inne funkcje Excela inaczej traktuje pustą komórkę lub tekst a inaczej liczbę zero, co dobrze ilustruje poniższy przykład. W pierwszej z tabel średnia liczona jest tylko dla 6 elementów tabeli. Gdybyśmy chcieli obliczyć ile wynosi średnia sprzedaż na produkt dla poniższych 7 produktów, w pustą komórkę należy wprowadzić zero. Tekst tak samo jak puste komórki jest pomijany w kalkulacjach. Zaletą tej funkcji jest to, że można do niej wprowadzać adresy pojedynczych komórek i jednocześnie całe zakresy. Średnia dostępna jest też w pasku stanu. Więcej informacji na ten temat w lekcji: Pasek Stanu. Do obliczania średniej ważonej najprościej wykorzystywać funkcję a do obliczania średniej geometrycznej funkcję Funkcja JEŻELI (Arkusz: ‘JEŻELI’) W poniższym przykładzie w kolumnie E chcielibyśmy uzyskać wzrost sprzedaży dla długiej listy produktów. Ponieważ część produktów nie była sprzedawana w 2009 roku zwykła formuła dzielenia dałaby w ich przypadku wynik ‘#DZIEL/0!’, który nie wygląda zbyt profesjonalnie, dlatego wolelibyśmy mieć w takich przypadkach wprowadzony znak „-----„. Proponuje wykasować tą formułę i ustawić jako aktywną komórkę E4, po czym wybrać ikonę funkcji. W okienku ‘Wyszukaj funkcję’ wpisujemy ‘jeżeli’ i zatwierdzamy enterem. Po wybraniu funkcji JEŻELI i kliknięciu OK na powyżej przedstawionym oknie ‘Wstawianie funkcji’, zostanie wyświetlone poniżej pokazane okno ‘Argumenty funkcji’. W okienku ‘Test_logiczny’ wprowadzamy C4>0, czyli jeżeli sprzedaż w 2009 była większa od zera to… W okienku ‘Wartość_jeżeli_prawda’ wprowadzamy formułę na wzrost procentowy, który można wyliczyć gdy sprzedaż w 2009 była większa od zera. W okienku ‘Wartość_jeżeli_fałsz’ wprowadzamy -----, symbol ten ma być wyświetlany gdy nie jest możliwe obliczenie procentowego wzrostu. Formułę zatwierdzamy kliknięciem w przycisk OK, po czym kopiujemy ją z komórki E4 do poniższych komórek tabeli. W efekcie powinniśmy uzyskać poniższy wygląd tabeli. ZAOKR (Arkusz: ‘ZAOKR’) W Excelu jest wiele funkcji służących do zaokrąglania, funkcja ZAOKR() jest najczęściej używaną z nich. Ma 2 argumenty: - liczbę, którą będziemy zaokrąglać (lub adres komórki w której ta liczba się znajduje) - ilość cyfr która ma być pokazana po przecinku (lub adres komórki w której ilość ta jest wpisana) W poniższym przykładzie w komórce C5 liczba 1,23456789 została zaokrąglona do 2 miejsca po przecinku czyli do liczby 1,23. Cyfry od 1 do 4 są zaokrąglane w dół, od 5 do 9 w górę, co łatwo zauważyć przeglądając wyniki powyższego przykładu. MAX, MIN (Arkusz: ‘MAX MIN’) Funkcje wybierają najmniejszą (MIN) lub największą liczbę (MAX) z podanego zakresu bądź zakresów. Tekst i puste komórki nie są brane pod uwagę. W poniższym przykładzie komórka C9 jest pusta, czyli jej wartość to 0, jednak jako najmniejsza wartość wybrana została komórka C13. Poniżej prezentuje zaczerpnięty z praktyki biznesowej przykład użycia funkcji = W wierszu ‘15’ znajdują się formuły wykorzystujące tą funkcję i zliczające ile było klientów którym przyznano rabat w każdym z miesięcy, a w kolumnie ‘J’ w ilu miesiącach przyznano rabat danemu klientowi. DZIŚ() Funkcja zwraca dzisiejszą dane, jest używana głównie w różnego rodzaju formularzach, oraz w logistyce np. do obliczania ile dni zostało od daty dostawy/transportu do dziś. Funkcja ta, jak mało która, nie posiada argumentów. Jej poprawny wynik zależy od prawidłowo ustawionej daty (i godziny) w systemie Windows. Funkcje Logiczne: LUB, ORAZ (Arkusz: ‘ORAZ LUB’) Funkcja logiczne rzadko są używane samodzielnie, znacznie częściej w połączeniu z innymi funkcjami, o łączeniu funkcji możesz przeczytać w dalszej części tej lekcji. ORAZ Funkcja zwraca wartości logiczne ‘PRAWDA’/‘FAŁSZ’, wartość ‘PRAWDA’, jeżeli wszystkie warunki zostały spełnione, w przeciwnym razie ‘FAŁSZ’. W poniższym przykładzie w kolumnie F uzyskaliśmy wartość prawda dla miesięcy, w których sprzedaż we wszystkich oddziałach była poniżej 50. LUB W poniższym przykładzie w kolumnie F przy użyciu funkcji LUB sprawdzamy czy w danym miesiącu sprzedaż w którymkolwiek z oddziałów przekroczyła wartość 100. Funkcja zwraca wartości logiczne: ‘PRAWDA’/’FAŁSZ’, ‘PRAWDĘ’ jeśli choć jeden z warunków jest spełniony, gdy żaden z nich nie jest spełniony ‘FAŁSZ’. ZAGNIEŻDŻANIE FUNKCJI (Arkusz: ‘Zagnieżdżanie funkcji’) Dość często występuje potrzeba użycia kilku funkcji na raz, co jest nazywane także zagnieżdżaniem funkcji. W poniższym przykładzie chcielibyśmy na podstawie dużej ilości imion ustalić płeć osób noszących te imiona. Zdecydowana większość imion kobiet używanych w Polsce kończy się na literę „a”, litera ta nie występuje natomiast na końcu imion męskich. Poniżej rozwiązanie tego problemu przy użyciu funkcji ‘JEŻELI’ i funkcji tekstowej ‘PRAWY’. Funkcję JEŻELI, poznaliśmy już w tej lekcji, zacznijmy więc od funkcji PRAWY, wycina ona określoną ilość liter od prawej strony tekstu. W poniższym przykładzie wycina 1 literę z prawej strony tekstu znajdującego się w komórce B3. (Ostatnia litera z tekstu ‘Agata’ to „a”.) W komórce D3 zgodnie z poniższym rysunkiem wprowadzamy funkcję JEŻELI, która gdy w komórce C3 znajduje się litera „a” daje rezultat: „Kobieta”, a przeciwnym wypadku „Mężczyzna”. Rozwiązaliśmy już dane nam zadanie, ale postarajmy się to zrobić przy użyciu jednej a nie dwóch komórek. Wchodzimy w komórkę C3 i zaznaczamy znajdującą się w niej formułę pomijając znak równości. Kopiujemy zaznaczoną formułę (wciskając Ctrl+C), po czym wychodzimy z komórki wciskając klawisz Esc. Wchodzimy do komórki D3, gdzie zaznaczamy adres C3 i wklejamy skopiowaną wcześniej formułę w jego miejsce (adres zostanie automatycznie usunięty). W ten sposób uzyskaliśmy funkcję zagnieżdżoną. Kolumna C nie jest już dłużej nam potrzebna. Po skopiowaniu formuły do poniższych wierszy i skasowaniu kolumny C z ostatnimi literami powinniśmy uzyskać widok taki jak poniżej. Zaawansowani użytkownicy Excela od razu wprowadzają wiele zagnieżdżonych funkcji, zaprezentowany powyżej sposób jest najbardziej użyteczny dla początkujących i pozwala zrozumieć logikę łączenia funkcji. (Arkusz ‘ W poniższym przykładzie mamy dane wartości sprzedaży i marży procentowej dla 4 krajów, obliczyliśmy już sumę sprzedaży, teraz chcemy obliczyć marżę procentową dla sumy tych krajów. Oczywiście użycie funkcji ŚREDNIA nie dałoby właściwego rozwiązania ze względu na to że sprzedaż w krajach ma różne wielkości i kraje te w rożny sposób wpływają na marżę całościową. W tym przykładzie moglibyśmy mozolnie wprowadzić formułę przemnażającą sprzedaż z każdego kraju przez marżę w kraju tym uzyskaną i podzielić to przez sumę sprzedaży, formuła taka jest pokazana w komórce I4. Dzięki sumie iloczynów formuła ta zostanie wprowadzona szybciej, ograniczymy ryzyko błędu, a w przypadku dodania kolejnego kraju nie będzie konieczności dokonywania zmian w formule. Stajemy w komórce G4, wybieramy funkcję i wprowadzamy adresy tak jak na poniższym rysunku. Aby uzyskać średnią ważoną wystarczy na końcu formuły dopisać dzielenie przez sumę sprzedaży znajdującą się w komórce G5. Właściwy wynik to 32%, taki sam jak uzyskaliśmy korzystając z formuły. Na koniec dodajmy jeszcze kolumnę pomiędzy Polską a Rosją wprowadzając do niej nowe dane. Średnia ważona marża w H4 aktualizowana jest na bieżąco. (Arkusz ‘Funkcje Tekstowe’) W poniższym przykładzie przedstawiam fragment Price Survey (lista z cenami konkurencji), jaki pewna firma otrzymała od agencji badawczej. Niestety pojemności produktów były częścią nazwy, co znacznie utrudniło porównywanie cen produktów. Ponieważ produktów objętych badaniem było kilka tysięcy zdecydowano się użyć funkcji tekstowych, aby wyodrębnić pojemność. Użyto dwóch funkcji tekstowych najpierw użyto funkcję - wyszukiwany jest tekst ml, który następuje po pojemności danego produktu, wynikiem działania na funkcję nałożona jest funkcja która wycina 3 znaki z nazwy produktu znajdujące się o 3 w lewo od miejsca w którym został znaleziony tekst ‘ml’. Wynikiem działania powyżej opisanych funkcji jest nie liczba lecz tekst, który w przypadku produktów o pojemności poniżej 100ml zaczyna się od spacji. Aby móc dokonywać operacji matematycznych na pojemności, należy całą kolumnę C zamienić na wartości (skopiować i wkleić w to samo miejsce wartości), po czym korzystając z operacji zamień (Ctrl+H) zamienić znak spacja na nic (niczego nie wpisując w okienko „Zamień na:”). (Arkusz ‘ Funkcja ta jest z reguły używana jako funkcja ‘wewnętrzna’ innych funkcji tak, aby gdy jeden z argumentów funkcji głównej będzie miał niewłaściwy format lub okaże się błędem, funkcja ta pomijała go zamiast wskazywać błąd. Najprostszym przykładem będzie użycie ten funkcji w dodawaniu komórek i w połączeniu z funkcją JEŻELI. (Arkusz: ‘ W poniższym przykładzie prezentuje porównanie wykorzystania funkcji i funkcji SUMA oraz ich połączenia. W kolumnie C używam funkcji SUMA dla regionów, a także dla sumy końcowej opisanej jako TOTAL. W tym przypadku obliczany jest błędny wynik ponieważ oprócz sprzedaży dla klientów sumowane są także sumy dla regionów, właściwym rozwiązaniem dla tego typu problemu byłoby zsumowanie komórek sum dla regionów (odpowiednia formuła znajduje się w komórce C27). W kolumnie D prezentuję użycie funkcji zarówno w sumach dla regionów, jak i Total. Wykorzystanie tej funkcji da nam pewność że sumy dla regionów (sumy wewnętrzne) będą pomijane. Wynik jest poprawny. W kolumnie E używam funkcji w wariancie, który pomija ukryte wiersze. Ponieważ wiersz 4 jest ukryty, wynik nie będzie poprawny, chyba że zależało nam właśnie na pominięciu wartości w ukrytych komórkach. W ostatnim przykładzie pokazuję, że funkcja pomija jedynie inne sumuje natomiast zwykłą funkcję SUMA. Wynik jest błędny. = W składni funkcji pierwsza cyfra jest oznaczeniem funkcji jaka ma być wykorzystana, dla cyfry ‘9’ lub ‘109’ będzie to suma, ale są także inne możliwości, przedstawiam je w tabeli poniżej. Drugim argumentem jest obszar który ma być sumowany. Funkcja nr (z artościami ukrytymi) Funkcja_nr (bez wartości ukrytych) Funkcja 1 101 ŚREDNIA 2 102 3 103 4 104 MAKSIMUM 5 105 MINIMUM 6 106 ILCZYN 7 107 8 108 9 109 SUMA 10 110 WARIANCJA 11 111 Funkcje Finansowe NPV, IRR, CAGR (Arkusz: ‘Funkcje Finansowe’) NPV Funkcja NPV służy do obliczania Wartości Bieżącej Netto inwestycji czyli mówiąc wprost: ile da się na tym zarobić. W poniższym przykładzie na przestrzeni lat 2010-2012 dokonujemy inwestycji, która będzie nam przynosić przychody od 2012 do 2030. Stopa dyskontowa w całym okresie wynosi 5%. Zakładamy że wszystkie wydatki i przypływy zachodzą na koniec okresu. Gdybyśmy chcieli wyliczyć wartość na dzień dzisiejszy (zakładamy 1 stycznia 2010) wydatków moglibyśmy skorzystać z poniższego wzoru: =F7/(1+C5)+G7/(1+C5)^2+H7/(1+C5)^3 (Symbol ^ oznacza podniesienie do potęgi i można go wpisać z klawiatury przytrzymując Shift i wciskając cyfrę 6.) Każdy z wydatków dzielimy przez 1+stopa dyskontowa aby wyliczyć jego wartość na dziś (wartość pieniądza w czasie jest zmienna). Wydatek z 2011 roku dzielimy dwukrotnie stąd potęga ^2, a wartość z 2012 trzykrotnie (trzecia potęga czyli ^3). Powyżej opisany wzór został użyty w komórce C7. W komórce C8 wykorzystano funkcję NPV, dzięki której uzyskano dokładnie ten sam wynik. W przypadku obliczania bieżącej wartości wydatków możliwe było wprowadzenie wzoru na NPV ponieważ wydatki są ponoszone tylko w 3 okresach i wzór nie był zbyt długi. Gdybyśmy chcieli tak samo wyliczyć bieżącą wartość przypływów musielibyśmy wykazać się dużą cierpliwością, a ryzyko błędu byłoby bardzo duże. W komórce C10 użyto funkcji NPV do obliczenia bieżącej wartości przypływów. Warto podkreślić, że w komórkach dla których przypływy nie występują (F8 i G8) muszą być wpisane zera, w przeciwnym razie funkcja pominie te komórki i wynik będzie niepoprawny. Aby obliczyć bieżącą wartość przewidywanego zysk na tym projekcie wystarczy odjąć od bieżącej wartości przypływów (C10) bieżącą wartość wydatków (C8). Taka formuła zapisana jest w komórce C12. Zysk możemy także wyliczyć bezpośrednio korzystając z danych znajdujących się w tabeli w wierszu 9, gdzie od przypływów odjęto wydatki. Funkcja ta została zapisana w komórce C13. IRR Funkcja IRR oblicza wewnętrzną stopę zwrotu, która może być rozumiana jako graniczna wielkość oprocentowania przy której zysk na danym projekcie wynosi 0. Jeżeli stopa dyskontowa jest niższa niż IRR zysk jest dodatni, jeżeli wyższa projekt przyniesie stratę. Można ją także rozumieć jako najwyższe oprocentowanie kredytu jakie możemy zaakceptować aby projekt nie przyniósł strat. Funkcja IRR dla tego przykładu wykorzystana jest w komórce C18. Dla sprawdzenia poprawności obliczeń możemy wynik funkcji IRR wpisać w komórce C5 (wprowadzamy z klawiatury 8,886%), zysk dla tego projektu będzie wynosił zero (komórki C12 i C13). CAGR CAGR to średni roczny wzrost/spadek obliczany dla okresu określonej liczby lat. W Excelu nie ma funkcji która by go obliczała, warto więc zapamiętać formułę dzięki której możemy to zrobić. W poniższym przykładzie sprzedaż w 2010 roku wynosiła 10,0 a w 2019 przewidywana jest sprzedaż wynosząca 23,6, chcielibyśmy policzyć ile wynosi średni roczny wzrost który pozwoliłby uzyskać taką sprzedaż. Skorzystamy z następującego wzoru: Średni wzrost = (Wartość Końcowa / Wartość Początkowa) ^ (1/(ilość okresów -1))-1 W poniższym przykładzie: Wartość Końcowa =23,6 (wartość w roku 2019) Wartość Początkowa = 10 (wartość w roku 2010) ilość okresów = 10 (w tabeli pokazane są dane dla 10 lat ) W poniższym przykładzie formuła będzie wyglądać następująco: Średni wzrost =(O27/F27)^(1/9)-1 WYBIERZ (Arkusz: ‘WYBIERZ) Działanie funkcji WYBIERZ jest bardzo proste, spośród listy wartości, które należy wprowadzić oddzielnie, wybiera tą, której numer pojawi się w pozycji Nr_arg. W poniższym przykładzie wprowadzono 5 wysokości rabatów, które zależą od ‘klasy klienta’ przyjmującej wartości od 1 do 5. Po wprowadzeniu cyfry do komórki B4 rabat zostaje wyszukany i podany w komórce C4. Funkcja ta jest podobna w swym działaniu do funkcji choć oferuje mniej możliwości. (Arkusz ‘ Moduł liczby to funkcja używana w matematyce, nazywana jest także wartością bezwzględną. Funkcja ta ma jeden argument, który może być tylko liczbą (lub adresem, lub inną funkcją dającą w wyniku liczbę). Funkcja ta dla liczb dodatnich nie zmienia ich wartości a dla liczb ujemnych zmienia znak na dodatni. Przykład: Jest to jedna z wielu funkcji w Excelu, które można łatwo zastąpić używając prostych symboli matematycznych. W tym przypadku potęgowania. Najpierw należy podnieść liczbę do potęgi 2 (lub innej parzystej) a potem wynik pierwiastkować pierwiastkiem 2 stopnia (lub innego takiego samego jak potęga). (-5)^2^(1/2)=5 LOS() Funkcja losuje wartość z przedziału od 0 do 1. Ponieważ losowanie odbywa się od nowa przy każdym przeliczeniu arkusza, najlepiej jest od razu zamienić ją na wartości, w przeciwnym razie losowanie nowych wartości przy każdej zmianie danych w pliku, może znacznie spowolnić działanie komputera. Często wynik tej funkcji przemnaża się je lub dzieli aby uzyskać rząd wielkości liczb który nas interesuje np. =los()*1000 lub =0,5+los()/10 Funkcja bywa używana najczęściej do tworzenia różnorodnych danych, które wyglądają realistycznie, większość danych w tym szkoleniu powstała przy użyciu tej funkcji. Często też w dyskusjach w wielkich korporacjach niektóre osoby sugerują tą funkcję jako możliwe źródło danych, które otrzymały od innych działów, krajów lub partnerów biznesowych. Więcej o funkcjach Excela w lekcji ‘Funkcje dla Zaawansowanych’. Funkcje JEŻELI jest jedną z najczęściej używanych w Excelu. Wynika to z tego, że posiada bardzo przydatną „umiejętność” – wyświetla odpowiednią wartość, w zależności od tego, co zobaczy w pozostałej części arkusza Excela. Jeśli czytasz ten artykuł, to prawdopodobnie potrzebujesz jej użyć, ale nie wiesz do końca jak – czytaj poniższe sekcje, a wszystkiego się dowiesz. 1 Do czego służy funkcja JEŻELI w Excelu?2 Jak działa funkcja JEŻELI? Argument 1 funkcji Argument 2 funkcji Argument 3 funkcji JEŻELI3 Przykłady funkcji jeżeli w Dodatek do wynagrodzenia za pomocą Excel liczący premie dla Funkcja JEŻELI decyduje w Excelu o Funkcja JEŻELI decyduje czy zamówić materiały4 JEŻELI z datami w Excelu5 Funkcja ORAZ jako pomocnicza dla funkcji Jak działa funkcja Przykład funkcji ORAZ z funkcją JEŻELI6 Funkcja LUB jako pomocnicza dla funkcji Różnica między ORAZ i Przykład funkcji JEŻELI z funkcją LUB7 Zagnieżdżanie JEŻELI w formule Jak zagnieżdżać JEŻELI? Przykłady zagnieżdżania funkcji JEŻELI w Excelu Do czego służy funkcja JEŻELI w Excelu? Najprościej mówiąc, funkcja JEŻELI wyświetla jedną z dwóch możliwych (podanych przez Ciebie) wartości. To, która z nich zostanie wyświetlona, zależy od zawartości innych komórek. Możesz np. sprawdzić „czy zawartość komórki A1 jest większa niż – jeśli tak to w komórce, w której znajduje się JEŻELI zostanie wyświetlono słowo „Tak”, a jeśli nie, to słowo „Nie”. Poniżej kilka bardziej zrozumiałych przykładów: masz listę handlowców z informacją, jakie obroty wygenerowali w ostatnim miesiącu. W kolumnie obok chcesz wyświetlić słowo „Premia” jeśli były odpowiednio duże (np. większe niż lub „Brak premii”. masz tabelę z listą faktur i chcesz wyświetlić w jednej z kolumn informację, czy faktura została zapłacona. Wyświetlisz „Tak” jeśli w kolumnie „Data płatności” widnieje jakakolwiek wartość, lub „Nie” jeśli brak tam zapisu. Masz listę klientów i chcesz w kolumnie „Rabat” zapisać „Tak”, jeśli w kolumnie „Czas współpracy” jest większy lub równy 3 lata, lub „Nie” w przeciwnym razie. Rysunek 1. Funkcja JEŻELI sprawdza, czy należy się premia (>= zł). Rysunek 2. Sprawdzamy w Excelu, za pomocą JEŻELI, czy została dokonana płatność za fakturę. Rysunek 3. Rabat przyznany, gdy klient współpracuje przynajmniej 3 lata. Powyższe przykłady pokazują Ci, że zawsze funkcja musi sprawdzić pewien warunek, czyli innymi słowy „zadać pytanie”. To pytanie musi zostać zadane tak, aby jedyne możliwe odpowiedzi to były TAK lub NIE – nie możesz zadawać otwartych pytań. Dlaczego? Bo funkcja JEŻELI nie jest aż tak inteligentna i potrafi wybrać tylko spośród 2 wartości. Jedna z tych wartości przypisana jest do TAK, a druga do NIE. W powyższych przypadkach, odpowiedzi były zawsze dość proste, w stylu „Tak” lub „Nie”, „Premia” lub „Brak premii”, jednak Excel często służy nam do bardziej skomplikowanych operacji i podejmowania trudniejszych decyzji. W związku z tym, pamiętaj że odpowiedzią funkcji JEŻELI może być dowolna wartość – na przykład liczba. Co więcej, ta liczba może wynikać z obliczeń przeprowadzonych w Twoim arkuszu. Oto kilka przykładów: znowu pracujesz na tabeli z handlowcami, ale tym razem, jeśli przekroczą prób to zamiast wyświetlać „Premia”, oblicz tę premię jako 5% wartości sprzedaży. znów dysponujesz tabelą z listą faktur, ale tym razem, zamiast wyświetlać tylko informację o tym, czy została zapłacona, wyświetl informację o tym, ile dni temu została zapłacona. znów mamy tabelę z klientami – jeśli współpraca trwa przynajmniej 3 lata, to rabat procentowy wynosi tyle, ile liczba czasu współpracy w latach. Rysunek 4. Tym razem, jeśli należy się premia, to obliczane jest od razu 5% premii od sprzedaży. Rysunek 5. Jeśli faktura została zapłacona, to oblicza się, ile dni temu to miało miejsce. W tym przykładzie bieżąca data to Rysunek 6. Rabat wynosi tyle samo procent ile lat współpracy z klientem (jeśli trwa ona przynajmniej 3 lata). Myślę, że powyższe przykłady ilustrują to, że funkcja JEŻELI może wykonywać dość „inteligentne” analizy, dzięki czemu my sami nie musimy ich dokonywać i oszczędzamy w ten sposób swój czas i energię. We wcześniejszej sekcji, pisałem o tym, że funkcja potrzebuje pewnego warunku, który może sprawdzić w danych naszego pliku Excela, a potem, w zależności od odpowiedzi, wyświetla jedną z dwóch wartości. Na podstawie powyższego stwierdzenia, możemy wypisać, trzy elementy, czyli trzy argumenty funkcji JEŻELI w Excelu, które należy wypełnić podczas wprowadzania jej do komórki: Królowa funkcji - JEŻELI Sprawdź za darmo gdzie znajdziesz wiele więcej przykładowych filmów i zadań z funkcją JEŻELI! Argument 1 – warunek, który sprawdzamy (zadawane pytanie, na które może być tylko odpowiedź TAK lub NIE). Argument 2 – wartość, która ma być wyświetlona w komórce z formułą, jeśli odpowiedź na pytanie brzmi TAK. Argument 3 – wartość, która ma być wyświetlona w komórce z formułą, jeśli odpowiedź na pytanie brzmi NIE. Rysunek 7. Gdy wprowadzisz pełną nazwę funkcji i otworzysz nawias, to zobaczysz podpowiedź na temat argumentów JEŻELI. Argument 1 funkcji JEŻELI Skoro wiemy, że pierwszy argument to jest pewien „warunek”, to jak go zapisać w formule? Pamiętajmy, że odpowiedź musi być „TAK” lub „NIE”. Takie odpowiedzi otrzymamy, zadając pytanie „Czy…”. W przypadku Excela, pytania mogą brzmieć: „Czy zawartość tej komórki równa się…” „Czy liczba w tamtej komórce jest większa niż liczba w komórce…” „Czy data z komórki po lewej stronie jest wcześniejsza niż data w komórce…” W przykładach powyżej pogrubiłem kluczowe zwroty – no bo w Excelu nie możemy zadawać pytań tekstem, ale możemy je zadawać za pomocą znaków „równa się”, „jest mniejsze”, „jest większe”, itd. Czyli argument 1 funkcji JEŻELI to powinno być porównanie dwóch wartości, gdzie wartościami może być tekst, liczba, zawartość wskazanej komórki, wynik funkcji, … cokolwiek. Oto przykłady porównań: B2 > C3 (większe niż) A10 = 100 (większe niż lub równe) G15 B1 (różne od) Rysunek 8. Ilustracja przykładowego porównania, które zapisujemy w argumencie nr 1. Nasze możliwości nie ograniczają się do wymienionych wyżej znaków porównania, ale są to najczęstsze przypadki. Gdy będzie wprowadzać funkcję JEŻELI w Excelu, to możesz zobaczyć podpowiedzi przy wstawianiu argumentów. W tych podpowiedziach będą pojawiać się słowa PRAWDA oraz FAŁSZ. Te same słowa zobaczysz, szukając pomocy w sieci, czy czytając dowolne opracowania dotyczące Excela i tej właśnie funkcji. Musisz pamiętać, że po prostu PRAWDA to to samo co TAK, a FAŁSZ to to samo co NIE. Rysunek 9. Gdy wprowadzamy funkcję JEŻELI, to widać w podpowiedzi nazwy argumentów „wartośc_jeżeli_prawda” oraz „wartość_jeżeli_fałsz”. Argument 2 funkcji JEŻELI Po zapisaniu pierwszego argumentu, pamiętaj żeby postawić po nim średnik lub przecinek – zależy to od opcji językowych Twojego Excela. To, który znak postawić, zobaczysz w „dymku” z podpowiedzią, w czasie wpisywania funkcji. Drugi argument, to wartość, która ma być wyświetlona w tej komórce, w której znajduje się właśnie pisana przez Ciebie formuła, gdy pierwszy argument zwróci TAK, czyli PRAWDA. Pamiętaj, że tym argumentem może być cokolwiek, co jest wartością: teksty i liczby zapisane ręcznie, adres komórki, której zawartość ma się wyświetlić, ale także kolejna funkcja, która zwraca jakąś wartość (wynik). Rysunek 10. Podświetliłem poniżej argument nr 2 oraz wskazałem strzałką miejsce, która wskazuje czy użyć średnika, czy przecinka. Argument 3 funkcji JEŻELI Po zapisaniu drugiego argumentu, pamiętaj żeby postawić po nim średnik lub przecinek. Trzeci argument, to z kolei wartość, która ma być wyświetlona w tej komórce, gdy pierwszy argument zwróci NIE, czyli FAŁSZ. Pamiętaj, że tym argumentem może być cokolwiek, co jest wartością. Rysunek 11. Zaznaczony trzeci argument. Zwróć uwagę, że teksty (np „Tak”, „Nie”) zapisane są w formule w cudzysłowie. Przykłady funkcji jeżeli w Excelu W tej sekcji znajdziesz kilka prostych przykładów zastosowania funkcji JEŻELI w Excelu. Może zainspirują Cię albo pomogą zrozumieć sposób i sens używania tej funkcji. Dodatek do wynagrodzenia za pomocą JEŻELI W zadaniu, znajduje się lista osób. Mogły one złożyć wniosek o przyznanie im pewnego dodatku do wynagrodzenia – jeśli tak zrobiły to dostaną z tego tytułu 200 zł. Informacja o tym, czy złożyły wniosek, znajduje się w kolumnie „Wniosek złożony”. Należy więc sprawdzić, czy w tej kolumnie znajduje się słowo „Tak” – wówczas obok zapisana zostanie kwota 200 zł. W przeciwnym razie zapisane zostanie 0 zł. Rysunek 12. Przykład wyliczania dodatku w Excelu. Argument 1 – warunek sprawdzający, czy złożono wniosek, czyli czy w komórce znajduje się słowo „Tak” – sprawdza się to przyrównując komórkę do słowa „Tak”. Argument 2 – to co ma być wyświetlone, gdy argument nr 1 jest prawdziwy – komórka z kwotą 200 zł. Argument 3 – to co ma być wyświetlone, gdy argument nr 1 jest fałszywy – komórka z kwotą 0 zł. Excel liczący premie dla sprzedawców W zadaniu należy zapisać, czy poszczególnym handlowcom należy się premia, czy nie. Należy się, jeśli wygenerowali obroty powyżej podanego progu – zł. Rysunek 13. Kolejne komórki porównywane są z kwotą progu z komórki E3. Argument 1 – warunek sprawdzający, czy obroty są większe/równe od progu. Odpowiedzią może być tylko tak lub nie (PRAWDA lub FAŁSZ). Argument 2 – to co ma być wyświetlone, gdy argument nr 1 jest prawdziwy – słowo „PREMIA”. Argument 3 – to co ma być wyświetlone, gdy argument nr 1 jest fałszywy – słowo „BRAK”. Funkcja JEŻELI decyduje w Excelu o stypendiach Sprawdź, który uczeń otrzyma stypendium. Użyj funkcji JEŻELI i porównaj średnią ucznia z wymaganym przez szkołę progiem. Rysunek 14. Na pasku formuły widać zapisaną funkcję JEŻELI. Argument 1 – warunek sprawdzający, czy średnia ucznia jest większe/równe od progu do stypendium. Odpowiedzią może być tylko tak lub nie (PRAWDA lub FAŁSZ). Argument 2 – to co ma być wyświetlone, gdy argument nr 1 jest prawdziwy – słowo „Stypendium”. Argument 3 – to co ma być wyświetlone, gdy argument nr 1 jest fałszywy – pusta komórka, co zapisane zostało w formule jako dwa znaki cudzysłowie, między którymi nic nie ma. Funkcja JEŻELI decyduje czy zamówić materiały W tabeli przedstawione zostały informacje na temat zamówień materiałów przez pewne przedsiębiorstwo. Sprawdź, czy należy zamówić poszczególne materiały. Należy je zamówić, gdy przewidywane zapotrzebowanie na najbliższy miesiąc jest większe niż obecny ich stan na magazynie. Rysunek 15. Na pasku formuły w Excelu widać jak powinna zostać zapisana funkcja JEŻELI. Argument 1 – warunek sprawdzający, czy zapotrzebowanie jest większe od stanu na magazynie. Odpowiedzią może być tylko tak lub nie (PRAWDA lub FAŁSZ). Argument 2 – to co ma być wyświetlone, gdy argument nr 1 jest prawdziwy – słowo „Tak”, czyli zamawiamy. Argument 3 – to co ma być wyświetlone, gdy argument nr 1 jest fałszywy – pusta komórka, co zapisane zostało w formule jako dwa znaki cudzysłowie, między którymi nic nie ma. Królowa funkcji - JEŻELI Sprawdź za darmo gdzie znajdziesz wiele więcej przykładowych filmów i zadań z funkcją JEŻELI! JEŻELI z datami w Excelu Jeśli pracujesz z datami zapisanymi w arkuszu, to pamiętaj, że Excel traktuje ja podobnie jak liczby. Tak samo jak jedna liczba może być większa od drugiej, tak samo data może być większa od drugiej. Żeby porównywać daty ze sobą, używasz w funkcji JEŻELI takich samych znaków, jak w przypadku liczb, czyli: Data1 > Data2 – Data1 jest większa, czyli późniejsza od Data2. Data1 Data2 – Data1 jest inna niż Data2. Data1 >= Data2 – Data jest późniejsza lub taka sama jak Data2. Data1 =E3 Jeśli tak jest, to drugi argument drugiej funkcji JEŻELI ma wyświetlić komunikat, że nie trzeba zamawiać, bo jest wystarczająco dużo: =JEŻELI(D3="x";"Sprawdzić";JEŻELI(C3>=E3;"Nie zamawiać" W przeciwnym razie (gdy materiału jest jednak za mało), to obliczamy ile należy go zamówić (brakującą ilość): =JEŻELI(D3="x";"Sprawdzić";JEŻELI(C3>=E3;"Nie zamawiać";E3-C3)) Powiązane wpisy poradnikowe

kilka funkcji jeżeli w jednej komórce